About Jeannette

[google-translator]

Ben je 60+ en wil je met ons meedenken?

intouchablesVeel fondsen en projecten richten zich op specifieke doelgroepen, terwijl We Love to Live Here  zich juist richt op de verbinding van meerdere doelgroepen.

Maar wij zien kansen, waarmee we aan de slag willen en daarom richten we ons ook op dergelijke fondsen. Wij hebben kennis en ervaring in huis betreffende E-Health en Serious Gaming.

Technische middelen worden beperkt toegepast in de zorg, maar zijn uitermate geschikt ter preventie. Bewegen is leuker en makkelijker in de vorm van een spelletje en er zijn al geweldige computers, zoals de Wii en de X-Box en er zijn varianten gemaakt voor specifieke doelgroepen, zoals de Silverfit.

12765_196128620521221_265108736_nBinnen de zorg en welzijnssector is men voorzichtig ten aanzien van inzet van dergelijke techniek. Men weet er nog weinig van en is bevreesd voor de kwetsbare oudere, terwijl het merendeel van de 60- en 70 plussers niet beeld beantwoord en ook niet zo wil worden. Er is nog een wereld te winnen in de ontwikkeling van het thuisgebruik van technische oplossingen. Er zijn apparaten, spelcomputers, mensen en er is geld beschikbaar. Wij willen hierover in gesprek met de potentiële doelgroep en samen met deze doelgroep initiatieven ontwikkelen, die dit op korte termijn mogelijk maken.

Wij zoeken: Mensen (in Den Haag) en 60+, die willen meedenken over ons projectplan.

We vragen: Max. 6 uren in de komende 2 weken (tot 15 april 2015), in de vorm van 1 persoonlijke ontmoeting, 1 groepsgesprek (denktank) en 2 telefonische gesprekken.

We bieden: Voorbereiding op een leven lang zelfstandig wonen. Denken vanuit de mogelijkheden, want die zijn er. Denken vanuit de positieve invloed van bewegen! Denken vanuit wat er wél kan.

Na 15 april: geheel vrijwillig voor wie hieraan kan en wil bijdragen verder.

Wil je meedoen?
Reageer dan via het contactformulier of stuur dan een e-mail naar yes@welovetolivehere.org.
Bellen mag ook, naar 0613223075.

Eerste meeting @home

[google-translator]

We Love to Live Here @home

IMG_1712Eindelijk was het zover; bestuur, adviseurs en betrokkenen kwamen voor het eerst bij elkaar en we waren met z’n tienen.

Door omstandigheden kwamen wij thuis aan de keukentafel terecht. Eigenlijk zeer toepasselijk dus bij ons stond op de keukendeur >>>

Het werd een enerverende en aangename kennismaking. Aan allen werd gevraagd:

Waarom ben je betrokken?
Wat verwacht je?
En: wat doe je graag?

 

Volgens good old Jim Collins’ Good to great zijn de beste resultaten te verwachten als je gaat werken met mensen met wie het klikt. Als je elkaar ziet zitten en vertrouwt heb je een leuke tijd, plezier in je werk en dat voorkomt en verlaagt de stress.

Ik heb mensen gevonden, maar nu zal blijken of men bij nader inzien ook op deze open wijze verder wil, met elkaar en met mij.

 

IMG_1721 (1) - EditedDat wordt de komende tijd vanzelf duidelijk. Het was in ieder geval een zinvolle avond. Ik heb ervoor gekozen om het niet al te veel te structureren, zodat er ruimte was voor ieder. Wel heb ik gevraagd om vanuit het hart naar elkaar te luisteren. Empathic listening, geïnspireerd door de U.Lab. Mensen kwamen bij elkaar op basis van interesse, passie, kennis, talent en omdat ze iets zien in dit idee.

Ieder die er zin in had, nam een taak op zich (zie de foto’s), geheel vrijwillig. En zo ontstond er vanzelf iets moois. Een veelbelovende start. Ik heb er vertrouwen in.

Ik dank Roel, Frank, Oda, Hetty, Roel, Linda, Bert, Trout en Ed voor hun bijdrage en voor een mooie avond.

 

[google-translator] 20140820_154933

Herbestemming …

Kerken en kloosters staan meer en meer leeg. In tegenstelling tot vele buitenlanden vind je in  Nederland  nauwelijks kerken die gedurende de dag open zijn. In Griekenland en Italië is dat heel anders. Daar kun je altijd terecht als je gewoon even wilt bij komen, stil in de stilte zitten. Een kerk staat vaak op een bijzondere plek, waar voorheen een tempel was, dus waar al eeuwen lang een mystieke sfeer en meditatieve rust hangt. Zo’n plek wordt hier in steden gemist. Het is toch heerlijk als je werk, shoppen of zwerven kunt onderbreken met een (half) uurtje stil zijn?

Onlangs waren we in Maastricht, waar je heerlijk van de ene kerk naar de andere kerk kunt wandelen. Daar zijn kerken omgebouwd en hebben een nieuwe bestemming gekregen. Zo zijn het Kruisherenhotel en de Selexys boekhandel in kerkgebouwen gevestigd. In het voormalig Ursulinenklooster is een Religieus museum ingericht, dat gecombineerd wordt met 35 woonplekken voor mensen met een beperking. Geweldige plek en zo nuttig! Tot mijn spijt las ik dat enkele dagen na ons bezoek het museum gesloten is. Ik houd het erop dat dit volkomen toevallig is 😉 en erg jammer.

Reden te meer om iets degelijk te organiseren en te kunnen financieren, want er is juist in deze tijd behoefte aan plekken als deze, ook als je niet kerkelijk bent. Heb je tips of ideeën met betrekking tot leegstand? Laat het ons alsjeblieft weten via yes@welovetolivehere.org.

[google-translator]

Wat zou dat prachtig zijn als wij, onder begeleiding van de Koninklijke Militaire Kapel, onze nieuwe woonplek binnen marcheren inclusief rolstoelen en kinderen hand in hand met opa’s en oma’s. Ik zie het zo voor me. Niet dat ik zo veel met marcheren heb, maar van marsmuziek krijg je toch een beetje kippenvel.

gravenhage_prinses-juliana-kazerne-000De Prinses Juliana Kazerne staat leeg en via Crowdbuilding wordt nu gezocht naar nieuwe bewoners met goede plannen. En dat zijn wij met We Love to Live Here . Het is weer een stap in de goede richting. Wij zijn een crowd en houden van crowdfunding en crowdbuilding.  Dat sluit aan bij hoe wij samen met andere liefhebbers, die tijd, talent en dergelijke willen investeren in het opbouwen van de gemeenschap en onze toekomstige woonplek.

Eerder woonde ik jaren in een prachtig monument in de Haagse binnenstad. Een heerlijke tijd en zo’n hofje is een dorpje in de stad. Die sfeer spreekt me aan, maar dan wat grootschaliger, diverser en levendiger. De kazerne heeft diverse woon- en werkruimtes en ook een prachtige theaterzaal. Iedereen die zich aangesproken voelt kan zich melden als toekomstig bewoner via onze site, maar ook op de site van Crowdbuilding.

[google-translator]

Tijdens het MedTechWest Event werden wij in de gelegenheid gesteld te presenteren in een workshop over livinglabs in de Medical Delta. Altijd goed om te doen; nieuwe mensen ontmoeten en vertrouwde gezichten weer zien. Als innovatiemakelaar was ik een paar jaar betrokken bij pogingen tot innoveren in de zorg in Leiden, Delft en Rotterdam. Innovatie is een proces dat soms erg traag lijkt te verlopen.

Men denkt vaak dat het bij technische innovaties draait om nieuwe apparaatjes plaatsen, maar daarna begint het pas. Want dan sta je voor de vraag: Hoe krijg je mensen zover om de apparatuur werkelijk te gebruiken en te integreren in het dagelijks leven? Hiervoor is gedragsverandering nodig en veel geduld bij alle gebruikers en producenten. Dit geldt voor cliënten, maar zeker ook voor zorgverleners. Juist dit laatste is wat wij gaan bevorderen en waar nodig begeleiden, zodat we leren te werken met wat er al is en gaan zien wat er nog meer mogelijk is. Deze visie zorgt er mede voor dat de TU Delft en de Medical Delta geïnteresseerd zijn in We Love to Live Here en in de livinglabs die wij beogen. Hetty ten Holt is één van de dragers van ons project en adviseert op gebied van presentatie en gastvrijheid.

DHCEr is alle reden om in Den Haag te willen wonen en werken. Mede daarom starten we in Den Haag met mensen die hier verbonden zijn en hier hun netwerk hebben. Just because We Love to Live Here .

Eind mei 2014 stond dit artikel op de achterpagina van Den Haag Centraal 30 mei 2014 in de rubriek ‘Ter Plekke’ over de liefde voor deze fijne stad aan zee. Je kunt direct door zappen naar de laatste pagina, tenzij je nog meer leuke artikelen wilt lezen.

 

 

[google-translator]

Twee dagen in Brussel bij de Innovation Convention 2014.

1795708_10201074101609387_1152122831_nVeel moois gezien en inspirerende best practices gehoord. Vergeleken met We Love to Live Here is het niet eens zo spectaculair. Veel kleinere en kleinschaliger projecten worden vanuit Brussel gestimuleerd. Ook van alles op het gebied van kunst en hergebruik, zoals leuke meubels opnieuw gemaakt van afval en optimale kringloop.

En ik viel wel door deze lieflijke robot en was niet de enige. Hij reageerde op aanraking, keek dan heel vriendelijk en zei “Oh, I like that”.  Tja, dat vinden we toch allemaal leuk? Lijkt me handig als de (klein) kinderen wat verder weg wonen en je niets met de buren hebt wat op zich geen goed teken is en reden om bij ons te komen wonen.

De convention was goed georganiseerd in het prachtige Squaire, waar je zo vanaf de trein in wandelt. En ook nog eens mooi voorjaarsweer!! Veel geleerd! Nu tijd en de weg zien te vinden in het walhalla van Europese mogelijkheden.

 

 

Deze week is ‘de week tegen de eenzaamheid’. De titel is al erg genoeg, want wat kun je in één week tegen eenzaamheid doen? Het er niet over hebben en wachten tot de week voorbij is?

 

Trouw.nl

Eenzaamheid treft veel Nederlanders

Dertig procent van alle Nederlanders van negentien jaar en ouder zegt zich soms eenzaam te voelen. Acht procent geeft aan zeer eenzaam te zijn. De mate waarin men verklaart eenzaam te zijn blijft met het verstrijken van de jaren redelijk stabiel, maar neemt snel toe na de zeventig.

Dat blijkt uit een analyse die het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) vandaag, bij het begin van de Week tegen de Eenzaamheid, presenteert. De analyse is gemaakt op basis van cijfers die de GGD in 2012 verzamelde onder 370.000 Nederlanders.

Voor de groep pensioengerechtigden geldt dat bijna negen procent zeer eenzaam is. Op een totale groep van 2,9 miljoen Nederlanders zijn dat 248.000 ouderen.

Dat een aanzienlijk deel van de Nederlanders zich in meer of mindere mate eenzaam voelt was bekend. Uit talloze onderzoeken bleek de afgelopen jaren dat deze groep zo’n twintig tot vijftig procent van de Nederlanders uitmaakt. Maar het aantal ondervraagde Nederlanders was altijd klein. Zo deed TNS Nipo de afgelopen jaren onderzoek onder zo’n duizend Nederlanders. In 2011 bleek daaruit dat vijftig procent van de Nederlanders niet veel mensen hebben om werkelijk op te kunnen vertrouwen.

Tot zover Trouw en die laatste zin hierboven vind ik werkelijk schokkend. De helft van de mensen heeft weinig mensen op wie ze durven rekenen! Het volledige artikel staat op Trouw Online. Wat mij betreft doen we hier iets aan, want het is niet nodig. We zijn in Nederland doorgeschoten in de individualisering en dat is op te lossen door gewoon weer een beetje bij elkaar te gaan wonen en wat aandacht aan elkaar te besteden. Eenzaamheid komt voor in alle leeftijdsgroepen, in alle culturen, bij mannen en vrouwen, bij jong en oud, bij arm en rijk.

Je hoeft niet alleen te wonen of alleen te zijn om je eenzaam te voelen. Eenzaamheid is in een groep soms nog scherper voelbaar dan in je eentje. Van belang is te weten dat er iemand is bij wie je terecht kunt, je hart luchten, je krom lachen, even stil mag  zijn, een vraag stellen, een antwoord krijgen, een antwoord geven, gedachten delen, je zorgen uitspreken, je blijdschap delen, rouwen, iets vieren en het leven delen. Voor sommige mensen duurt het net iets te lang en weten zij zelf geen weg meer naar het delen en samenzijn. En daarom wil ik dat We Love to Live Here zo snel mogelijk van de grond komt. Ik weet zeker dat het gaat lukken en het duurt niet lang meer. Als we eenmaal dat pand hebben …

Griekse familie

Deze zomer was ik (weer) in Griekenland, waar het nog vanzelfsprekend is dat je samen met je familie woont en/of een onderneming runt. Natuurlijk wil niet iedereen dat en ook in Zuid Europa moet men daar steeds meer rekening mee houden. Al op jonge leeftijd koos ik ervoor op afstand van mijn familie te gaan wonen. Ik heb in die periode ook veel gereisd en ben sinds mijn 18e veel en vaak in Griekenland geweest, waar ik me thuis voel.

SAM_2738lol2Toen ik moeder werd ben ik weer dichter bij mijn familie gaan wonen. Mijn kind heeft een sterke band met haar Hollandse familie en bezoekt geregeld haar Griekse familie. Onze kinderen waren (net als wij zelf) veel bij oma en bij elkaar. Nu reisden mijn dochter, mijn moeder, mijn zus, mijn zwager, mijn neef, zijn vriendin, mijn nicht en ik samen naar de Griekse familie op dat mooie Ionische eiland. Eindelijk een keer met z’n allen.

Ons favo restaurant dit jaar is een familierestaurant aan zee. Grootvader beheert de parasols, waterfietsen en kano’s op het strand. En als hij zin heeft neemt hij je mee om schildpadden te kijken. Ik schat hem rond de 75, maar hij heeft de kuiten van een jonge god, omdat hij de hele dag door het zand banjert. Ik begreep zijn regels niet altijd en ging eens met hem in debat. We hielden dat allebei aardig vol en hij moest erom lachen. Later kwam hij naar me toe en zei: ‘Je kan goed praten, je zou de politiek in moeten’.

Ik trof hem een keer ‘s avonds, voor het restaurant. Hij is daar, zo lijkt het, dag en nacht. Als je bij deze Big Brother in de smaak valt is je parasol ‘all inclusive’ en betaal je er per dag minder voor. Toen hij had gezien dat we voor mijn moeder een taxi lieten komen, omdat het lopen wat zwaar was met de hitte, bracht hij haar de volgende dag van het strand naar huis. Hij vertelde mij over zijn kinderen en kleinkinderen. Hij heeft vijf kinderen; drie zonen in en om het restaurant, één dochter heeft een hotel verderop en een andere een winkeltje. Hij had goed opgelet en wist wie van en met wie was in onze familie. Hij vroeg me van alles en nog wat. Ja ja, het is er moeilijk en er is crisis en er zijn te veel Albanezen en Afrikanen, die hun ellende ontvluchten. Maar de zingevingsvraag is hier niet aan de orde.

Toen ik opstond om aan tafel te gaan bij mijn familie, parkeerde hij mijn fiets in zijn tuin en zei dat ik pas moest trouwen als ik een hele goede man vond. En anders: niet doen! Vervolgens gaf hij de ober opdracht alle drankjes die avond op zijn rekening te zetten. En zijn zoon deed aan het eind van de avond ook weer wat van de rekening af. Natuurlijk mochten we niet weg na het afrekenen, maar moesten nog even zitten voor fruit en een extra drankje.

Voor Grieken is het vrij normaal, maar wij Nederlanders reizen niet vaak in zo’n intergenerationeel gezelschap. Ik weet dat het Griekse leven niet altijd zo romantisch is als het lijkt, maar toch heeft die samenleving en de betrokkenheid bij elkaar mij geïnspireerd tot mijn huidige plannen. Het heeft mij meer dan eens ontroerd te zien hoe jongeren zorgen voor oudere buren, grootouders, etc. en vice versa. Daar zijn geen vergaderingen, projectplannen of professionele instellingen voor nodig. Als oma naar de kerk wil dan ga je mee en helpt haar de trappen op. Over trappen gesproken; die eilanden hebben weinig rechte wegen en onmogelijke stoephoogten, maar je ziet er geen rollator of scootmobiel. Er is minder schaamte om hulp te vragen en het is  vanzelfsprekend dat je een oudere een hand geeft of je arm aanbiedt.

Sociale innovatie

‘Veel innovatie is kostenverhogend omdat technologie wordt gestapeld. Nieuwe en oude technologie worden naast elkaar gebruikt. Alle deskundigen zijn het erover eens dat de beschikbaarheid van technologie geen probleem is. De ‘bottleneck’ zit in de acceptatie. Er moet daarom veel meer aandacht komen voor sociale innovatie en voor de manier waarop de zorg is georganiseerd.’ Dit las ik in een artikel op Zorgvisie.nl. Lees hier het hele artikel.

geldenHierdoor gaat de ontwikkeling te langzaam en kost het te veel. Er is veel meer mogelijk, maar in de traditionele zorginstellingen is nog veel angst voor het onbekende, dus voor de zekerheid blijft men het doen, zoals men het al tijden doet. En hierdoor mist men de voordelen van innovatieve oplossingen. Het wordt niet minder, het wordt meer. Het kost extra tijd en ook de kosten lopen hierdoor op.

Er iets bij doen, nog meer en nog beter, is voor werkers in de welzijns- en gezondheidssector niet zo moeilijk. Ze doen het graag. Maar iets niet meer doen, loslaten, afstand van doen, is vaak veel lastiger. Men wil het goed doen, nog beter doen en er is angst om fouten te maken. Terwijl de dagelijkse praktijk vol fouten is. Dat is leven.

Mensen maken meer fouten dan computers en dat pleit dus voor ontwikkeling van technische innovaties. Robots kunnen opereren en nog veel meer; ze zijn nauwkeurig, worden niet moe, hebben geen stemmingswisselingen, geen zorgen, kunnen lang hetzelfde doen en maken minder fouten. Ze doen het beter dan mensen, mits ze goed geprogrammeerd zijn. Er zijn mensen nodig om dit te testen en er zijn genoeg mensen, die dit boeiend vinden, die nieuwsgierig zijn, die er belang bij hebben (vanwege de eigen gezondheid) en die open staan voor innovatieve oplossingen. Maar er zijn ook tegenstrijdige belangen, waardoor dit belemmerd wordt. Zie het artikel.

Deze belangen spelen bij We Love to Live Here  niet en daarom hebben wij alle ruimte om mee te werken aan de ontwikkeling van innovaties en een proeftuin te bieden, waar van alles en nog wat kan worden getest. Het is aan ons, bewoners van de woon- werkgemeenschap om mee te werken aan de vooruitgang en om kritisch te zijn ten aanzien van de mogelijkheden. Niet alles is een verbetering.