Griekse familie

Deze zomer was ik (weer) in Griekenland, waar het nog vanzelfsprekend is dat je samen met je familie woont en/of een onderneming runt. Natuurlijk wil niet iedereen dat en ook in Zuid Europa moet men daar steeds meer rekening mee houden. Al op jonge leeftijd koos ik ervoor op afstand van mijn familie te gaan wonen. Ik heb in die periode ook veel gereisd en ben sinds mijn 18e veel en vaak in Griekenland geweest, waar ik me thuis voel.

SAM_2738lol2Toen ik moeder werd ben ik weer dichter bij mijn familie gaan wonen. Mijn kind heeft een sterke band met haar Hollandse familie en bezoekt geregeld haar Griekse familie. Onze kinderen waren (net als wij zelf) veel bij oma en bij elkaar. Nu reisden mijn dochter, mijn moeder, mijn zus, mijn zwager, mijn neef, zijn vriendin, mijn nicht en ik samen naar de Griekse familie op dat mooie Ionische eiland. Eindelijk een keer met z’n allen.

Ons favo restaurant dit jaar is een familierestaurant aan zee. Grootvader beheert de parasols, waterfietsen en kano’s op het strand. En als hij zin heeft neemt hij je mee om schildpadden te kijken. Ik schat hem rond de 75, maar hij heeft de kuiten van een jonge god, omdat hij de hele dag door het zand banjert. Ik begreep zijn regels niet altijd en ging eens met hem in debat. We hielden dat allebei aardig vol en hij moest erom lachen. Later kwam hij naar me toe en zei: ‘Je kan goed praten, je zou de politiek in moeten’.

Ik trof hem een keer ‘s avonds, voor het restaurant. Hij is daar, zo lijkt het, dag en nacht. Als je bij deze Big Brother in de smaak valt is je parasol ‘all inclusive’ en betaal je er per dag minder voor. Toen hij had gezien dat we voor mijn moeder een taxi lieten komen, omdat het lopen wat zwaar was met de hitte, bracht hij haar de volgende dag van het strand naar huis. Hij vertelde mij over zijn kinderen en kleinkinderen. Hij heeft vijf kinderen; drie zonen in en om het restaurant, één dochter heeft een hotel verderop en een andere een winkeltje. Hij had goed opgelet en wist wie van en met wie was in onze familie. Hij vroeg me van alles en nog wat. Ja ja, het is er moeilijk en er is crisis en er zijn te veel Albanezen en Afrikanen, die hun ellende ontvluchten. Maar de zingevingsvraag is hier niet aan de orde.

Toen ik opstond om aan tafel te gaan bij mijn familie, parkeerde hij mijn fiets in zijn tuin en zei dat ik pas moest trouwen als ik een hele goede man vond. En anders: niet doen! Vervolgens gaf hij de ober opdracht alle drankjes die avond op zijn rekening te zetten. En zijn zoon deed aan het eind van de avond ook weer wat van de rekening af. Natuurlijk mochten we niet weg na het afrekenen, maar moesten nog even zitten voor fruit en een extra drankje.

Voor Grieken is het vrij normaal, maar wij Nederlanders reizen niet vaak in zo’n intergenerationeel gezelschap. Ik weet dat het Griekse leven niet altijd zo romantisch is als het lijkt, maar toch heeft die samenleving en de betrokkenheid bij elkaar mij geïnspireerd tot mijn huidige plannen. Het heeft mij meer dan eens ontroerd te zien hoe jongeren zorgen voor oudere buren, grootouders, etc. en vice versa. Daar zijn geen vergaderingen, projectplannen of professionele instellingen voor nodig. Als oma naar de kerk wil dan ga je mee en helpt haar de trappen op. Over trappen gesproken; die eilanden hebben weinig rechte wegen en onmogelijke stoephoogten, maar je ziet er geen rollator of scootmobiel. Er is minder schaamte om hulp te vragen en het is  vanzelfsprekend dat je een oudere een hand geeft of je arm aanbiedt.

Previous Post:

Next Post: