junkies

Op mysterieuze wijze brengt mijn familie mij wederom inspiratie en een gevoel van urgentie m.b.t. het realiseren van de andere woonvoorziening. Op 4 maart is mijn neef Tonny overleden. Donderdag j.l. namen mijn moeder en ik afscheid van hem, samen met bewoners en begeleiders van Woodstock. Ik sprak tijdens de uitvaart over mijn neef en onze kinderjaren. Ik vertelde hoe lief hij (ons) was en ook hoe moeilijk soms. Na de uitvaart dronken wij op Woodstock koffie en deelden herinneringen met de mensen, die hij de laatste jaren om zich heen had. Wij lieten foto’s zien van Tonny als kleuter en zij gaven ons foto’s van zijn laatste jaren. Naast dit voor mij zo persoonlijke verhaal, waarin ik verdriet voelde over gemiste kansen, oordelen en een dierbare neef (een einzelgänger met het hart op de juiste plek) werd ik geraakt door deze bijzondere omgeving. Woodstock is een bejaardenhuis  voor verslaafden in de Haagse binnenstad, waar Tonny te midden van gelijkgestemden zijn thuis vond.

Tonny stralend op fietsjeLiefde

De muziek die Tonny voor zijn afscheid gekozen had knalde erin, letterlijk en figuurlijk. Het bracht me terug in de tijd en bij hem: A Whole Lotta Love van Led Zeppelin, een schreeuw om liefde (te geven). You can get it all! Er werd mee gezongen, woorden, tranen en meer muziek: Man of the world van Fleetwood Mac.

De junkies in onze binnenstad zijn misschien geen lieverdjes, maar in Woodstock is de liefde voelbaar. Ik werd met aandacht en zachte handen gecondoleerd door zijn medebewoners, die hun droefheid over dit verlies met mij deelden. Ook zag ik liefde en begrip bij de werkers voor de bewoners, die maakt dat mensen, die jaren op straat gezworven hebben, zich hier thuis voelen. Niemand dwingt hen nog om af te kicken. Ze hebben een eigen (slaap)plek, een ritme, maaltijden en zelfs werk. Een begeleider zei: “Wij zijn allemaal gelijk, soms kom je net aan de goede kant van de streep terecht, soms aan de verkeerde kant. Dat is het enige verschil.”

Verslaafd

En ik zei tijdens de uitvaartdienst: “In onze familie en in onze cultuur is veel verslaving. Drinken, eten, snoepen en roken op een feestje noemen we gezellig. We zijn heavy users van suiker, alcohol, valium, nicotine, insuline en dat vinden we normaal. Tonny gebruikte harddrugs en daar vinden we wat van. Begrijpelijk, vanwege het lastige gedrag van een verslaafde, maar zijn wij zelf zo leuk dan?”

Drank maakt meer kapot dan je lief is. Ons eigen oordeel over anderen maakt ook kapot wat ons lief is. Als ik zie hoe liefdevol in Woodstock medicatie, maar ook methadon, biertjes, borreltjes en sigaretten worden uitgedeeld, geniet ik. We kennen toch allemaal het verlangen naar afleiding, ontspanning en genotmiddelen? Hier zie ik de acceptatie van verslaafde en verslaving, zonder veroordeling. Petje af.

Het fysieke lichaam van een junkie is op jonge leeftijd versleten. Mijn neef is 58 geworden. Zijn lichaam was op en ziek, maar hij was veilig en verzorgd in Woodstock.

We Love to Live Here  zal een thuis zijn voor, zoals gezegd, vogels van diverse pluimage. Niet dat ik mij richt op de doelgroep van Woodstock, maar de acceptatie van mensen met een geschiedenis, die ik hier zag, doet goed. Niemand is perfect en gun elkaar een waardige oude dag. Als we steeds bereid zijn naar onszelf te kijken en minder naar anderen te wijzen, kunnen we heel ver komen.

In de Volkskrant verscheen een artikel over Woodstock. Nova besteedde er aandacht aan evenals ‘Altijd wat’ van de NCRV. De moeite waard om te bekijken.