ouderen

Deze week is ‘de week tegen de eenzaamheid’. De titel is al erg genoeg, want wat kun je in één week tegen eenzaamheid doen? Het er niet over hebben en wachten tot de week voorbij is?

 

Trouw.nl

Eenzaamheid treft veel Nederlanders

Dertig procent van alle Nederlanders van negentien jaar en ouder zegt zich soms eenzaam te voelen. Acht procent geeft aan zeer eenzaam te zijn. De mate waarin men verklaart eenzaam te zijn blijft met het verstrijken van de jaren redelijk stabiel, maar neemt snel toe na de zeventig.

Dat blijkt uit een analyse die het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) vandaag, bij het begin van de Week tegen de Eenzaamheid, presenteert. De analyse is gemaakt op basis van cijfers die de GGD in 2012 verzamelde onder 370.000 Nederlanders.

Voor de groep pensioengerechtigden geldt dat bijna negen procent zeer eenzaam is. Op een totale groep van 2,9 miljoen Nederlanders zijn dat 248.000 ouderen.

Dat een aanzienlijk deel van de Nederlanders zich in meer of mindere mate eenzaam voelt was bekend. Uit talloze onderzoeken bleek de afgelopen jaren dat deze groep zo’n twintig tot vijftig procent van de Nederlanders uitmaakt. Maar het aantal ondervraagde Nederlanders was altijd klein. Zo deed TNS Nipo de afgelopen jaren onderzoek onder zo’n duizend Nederlanders. In 2011 bleek daaruit dat vijftig procent van de Nederlanders niet veel mensen hebben om werkelijk op te kunnen vertrouwen.

Tot zover Trouw en die laatste zin hierboven vind ik werkelijk schokkend. De helft van de mensen heeft weinig mensen op wie ze durven rekenen! Het volledige artikel staat op Trouw Online. Wat mij betreft doen we hier iets aan, want het is niet nodig. We zijn in Nederland doorgeschoten in de individualisering en dat is op te lossen door gewoon weer een beetje bij elkaar te gaan wonen en wat aandacht aan elkaar te besteden. Eenzaamheid komt voor in alle leeftijdsgroepen, in alle culturen, bij mannen en vrouwen, bij jong en oud, bij arm en rijk.

Je hoeft niet alleen te wonen of alleen te zijn om je eenzaam te voelen. Eenzaamheid is in een groep soms nog scherper voelbaar dan in je eentje. Van belang is te weten dat er iemand is bij wie je terecht kunt, je hart luchten, je krom lachen, even stil mag  zijn, een vraag stellen, een antwoord krijgen, een antwoord geven, gedachten delen, je zorgen uitspreken, je blijdschap delen, rouwen, iets vieren en het leven delen. Voor sommige mensen duurt het net iets te lang en weten zij zelf geen weg meer naar het delen en samenzijn. En daarom wil ik dat We Love to Live Here zo snel mogelijk van de grond komt. Ik weet zeker dat het gaat lukken en het duurt niet lang meer. Als we eenmaal dat pand hebben …